Interviews

 

Marcel Körner /Bratislava

 

Marcel Körner is sinds 2003 werkzaam voor Dell Computers in Bratislava

Slowaken zijn bovendien ontzettend vriendelijk. Ik werd erg hartelijk ontvangen op mijn werk en meteen mee uit genomen. Dat was in Engeland wel anders; daar ben ik in het jaar dat ik er werkte in totaal misschien drie keer tussen de middag meegenomen naar de pub. De mentaliteit is hier enorm positief. Waar in Nederland veel geklaagd wordt, zien de mensen in Slowakije vooral de mogelijkheden die er zijn.

Jonathan Furst & Daniela Walter /Berlijn

 

Een Amsterdams—Berlijnse verbintenis

In de tijd dat wij een relatie kregen, startte Transavia net met goedkope vluchten naar Berlijn. In het begin waren die toestellen bijna leeg. Ik kan wel zeggen dat wij ervoor hebben gezorgd dat die lijn bleef bestaan. Om de paar weken ging ik een lang weekend naar Berlijn. Ik werkte toen als consultant, dus ik kon ook makkelijk mijn werk meenemen en daar een dagje werken.

Rudy de Jong / krimpende gebieden

 

Rudy de Jong is directeur-bestuurder van woningcorporatie Wonen Limburg

 

De ontwikkeling van creatieve scenario’s om de krimp op te vangen is allereerst een kwestie van samenwerking tussen partijen. Maar de bestuurscultuur in Limburg is er vooral een van ‘ja’ zeggen en ‘nee’ doen. Pas sinds twee jaar erkennen bestuurders dat er sprake is van een probleem. Daarvoor werd de krimp jarenlang ontkend. Drie jaar geleden werd het laatste rapport gepubliceerd over de verwachte bevolkingsdaling. Inmiddels blijkt dat de werkelijkheid zelfs erger is dan het meest negatieve scenario in dit rapport.

Evert de Glint / demente bejaarden

 

Evert de Glint is voorzitter van de Raad van Bestuur van zorginstelling De Strijp-Waterhof in Den Haag

Ik heb eens gelezen dat als we op de top van de vergrijzing iedereen de juiste zorg willen blijven bieden, een kwart van de schoolverlaters nu een opleiding in de zorg zou moeten gaan volgen. Dat gaan we niet redden. Natuurlijk kun je ook verzorgers uit andere landen halen, maar bij demente bejaarden werkt dat slecht, heb ik gemerkt. Iemand die de taal niet beheerst of met een zwaar accent spreekt, is voor deze ouderen meteen een factor van onveiligheid.

Cees Priem / Retirement village

 

Cees Priem is directeur van Tailor Made

Anderen waren ook wel geïnteresseerd, maar die wilden niet in een rollatorpark wonen. Tegenwoordig spreken we daarom liever van een ‘retirement village’; een plek waar je prettig kunt wonen, waar allerlei voorzieningen zijn die het leven veraangenamen en waar – mocht het ooit nodig zijn – ook de nodige zorg aanwezig is. Het project wordt in de markt gezet als een Nederlandse coöperatie, waarin mensen een aandeel kopen. In de statuten is bovendien vastgelegd dat het een park is voor ‘gelijkgestemden’. De mensen die gekocht hebben variëren in leeftijd tussen 52 en 79 jaar.

Cor & Hetty van der List /Zorg aan de Costa

 

Hetty: “In mei 2006 vlogen we voor het eerst naar de Costa de la Luz aan de Atlantische kust van Spanje. Toen we het zagen, waren we verkocht. Toen ik hoorde dat in het complex ook een zorghotel zou komen voor tijdelijke gasten uit Nederland, die bijvoorbeeld moeten revalideren, heb ik eens een balletje opgegooid bij de directie of ik er niet zou kunnen werken. Ik ga nu als een soort oproepkracht aan de slag om mensen in het hotel te ondersteunen, bijvoorbeeld als ze hulp nodig hebben bij het douchen.”

 

Cor: “Terwijl Hetty in Spanje aan de slag gaat, werk ik nog in Nederland als hoofdanalist bij een waterlaboratorium. Als ik er eenmaal woon, ben ik ook niet van plan om in mijn luie stoel te blijven zitten. Daar moet ik niet aan denken. Ik zou bijvoorbeeld een shuttlebus kunnen opzetten om mensen van het vliegveld te halen, of de tennisbaan onderhouden. Er is vast genoeg te doen in het complex.”

Jonkvrouw Catharina Groeninx van Zoelen

 

Jonkvrouw Catharina Groeninx van Zoelen is erfgename landgoed Huys ten Donck

Sinds anderhalf jaar heb ik het directeurschap van de stichting die het landgoed beheert overgenomen van mijn vader. Mijn doel is om het landgoed toekomstwaarde te geven. Dat gaat volgens mij verder dan alleen het in stand houden ervan. Landgoederen hebben geen toekomst in Nederland; de verstedelijking rukt op. De buitenwereld vindt het ook niet belangrijk. Wil je dus iets nalaten, dan zul je waarde moeten creëren. Iets is pas duurzaam als het waarde heeft voor mensen.